Aktualności » Kotły
Kotły c.o.
Zadaniem ogrzewania jest dostarczenie do pomieszczenia ciepła w ilości wystarczającej dla przebywających w nim ludzi. Ogrzewanie schronienia w okresie chłodów było, oprócz zaspokajania głodu i pragnienia, podstawową troską ludzi już od zarania dziejów. Najstarszym źródłem ciepiła jest ognisko. Pewnym udoskonaleniem było obłożenie ogniska kamieniami i spojenie ich gliną. W takim palenisku ciepło utrzymywało się nawet po wygaszeniu ognia. Zamknięcie paleniska od góry i odprowadzenie spalin na zewnątrz to początek budowy pieców i kominów. Średniowiecze przyniosło wspaniały rozwój rzemiosła zduńskiego. Kamienne piece wypierane były przez coraz sprawniejsze i zdobniejsze piece kaflowe. W XVII w. zaczęto budować piece stalowe, które udoskonalane przez lata są stosowane i dzisiaj, zwłaszcza gdy nośnikiem energii jest gaz ziemny lub olej opałowy: Pewną odmianą pieców kaflowych są stosowane obecnie, najczęściej w starym budownictwie, elektryczne piece akumulacyjne. Wszystkie wyżej omówione typy urządzeń ogrzewczych noszą nazwę miejs= cowych urządzeń ogrzewczych, ponieważ wytwarzana i magazynowana w nich energia ciepina jest przekazywana jedynie do otoczenia (pomieszczenia), w którym znajduje się to urządzenie. Jeżeli zadaniem urządzenia ogrzewczego jest ogrzanie pomieszczenia lub kilku pomieszczeń oddalonych od miejsca powstawania energii ciepinej, to mamy do czynienia z ogrzewaniem centralnym. Pierwsze centralne ogrzewanie, znane pod nazwą hypokaustum, zastosowali w łaźniach i budynkach mieszkalnych starożytni Grecy i Rzymianie. Spalali oni w palenisku, znajdującym się w piwnicy budynku drewno lub bezdymny węgiel' drzewny. Spaliny i gorące powietrze przepływało siecią poziomych kanałów podpodłogowych, a następnie pionowymi kanałami w ścianach na zewnątrz, ogrzewąjąc masywną konstrukcję budynku. Ogrzana podłoga i ściany oddawały potem ciepło do pomieszczenia w wyniku promieniowania i konwekcji (rys. 41). Typowe centralne ogrzewanie powietrzne stosowano w średniowieczu w potężnych zamkach gotyckich, np. w Malborku (rys. 42). Ogrzane w palenisku kamienie, po wygaszeniu ognia, oddawały ciepło powietrzu przepływającemu między nimi. Ogrzane w ten sposób powietrze przepływało grawitacyjnie kanałami pionowymi do pomieszczeń ogrzewanych. Centralne ogrzewanie o rozwiązaniach spotykanych i dzisiaj powstało dopiero w XVIII w. w Anglii i we Francji. Stosowano tam najpierw ogrzewanie parowe, wysokoprężne o ciśnieniu 0,1= 0,2 MPa, a dopiero później wykonywano instalacje parowe niskoprężne — o ciśnieniu mniejszym od 0,07 MPa, lepiej dostosowane do potrzeb pomieszczeń mieszkalnych. Druga połowa XIX w. to okres intensywnego rozwoju ogrzewnictwa, zwłaszcza w Niemczech, gdzie dzięki firmom specjalistycznym rozwijało się ogrzewnictwo wodne. Powstały tam pieRys. 4—2. Schemat ogrzewania powietrznego rwsze nowoczesne elementy centralnego w zamkach gotyckich ogrzewania, jak np. żeliwne grzejniki ogniwowe i kotły członowe. Równolegle tworzono podstawy teoretyczne techniki ogrzewczej, za której ojca uznaje się prof. Hermana Rietschela (1847—1914), organizatora pierwszej na świecie Katedry Ogrzewania i Wiet rzenia. W XX w, do wodnych instalacji centralnego ogrzewania zaczęto dołączać pompy. Rozwiązanie takie (pompowe instalacje wodne) stało się najpowszechniejszym typem ogrzewania w budynkach mieszkalnych. Instalacje parowe stosuje się sporadycznie w budynkach przemysłowych, korzystając z pary technologicznej.Kotły c.o.
Często rezygnujemy z kupna działki budowlanej, choć jest ona położona w wymarzonej przez nas okolicy, tylko ze względu na brak możliwości doprowadzenia gazu. Warto wtedy pomyśleć o instalacji centralnego ogrzewania z kotłami pracującymi na olej opałowy.Oleje opałowe
Z ropy naftowej w procesach destylacji i rafinacji otrzymuje się ciecz palną- olej lekki, średni i ciężki. Do instalacji centralnego ogrzewania stosuje się oleje lekkie (w małych instalacjach grzewczych) i oleje średnie (w dużych instalacjach i przemyśle). Oleje ciężkie ze względu na wysoką emisję S02, NOx i niewygodę w eksploatacji nie są stosowane w ogrzewnictwie.Na efektywność procesu spalania oleju opałowego wpływająjego podstawowe właściwości:
• wartość opałowa (około 42,5 MJ/kg),
• gęstość (p = 0,8-1,0 kg/dm3),
• lepkość kinematyczna zmniejszająca się wraz ze wzrostem temperatury (4-7,5 cSt przy 20°C),
• temperatura krzepnięcia, przy której olej ulega zestaleniu bądź następuje znaczne obniżenie jego płynności (minus 10°C),
• zawartość siarki (0,2-0,3%),
• temperatura zapłonu jako miara łatwopalności.
Olej opałowy jest tym lepszy, im wyższa jest jego wartość opałowa, a niższa temperatura zapłonu i zawartość siarki.
Projektując instalację centralnego ogrzewania, dąży się do zminimalizowania kosztów eksploatacyjnych i zautomatyzownia obsługi. Paliwa płynne dają szerokie możliwości automatycznego sterowania procesami spalania.
Praca kotłów w okresie sezonu grzewczego wymaga ciągłego dopływu paliwa. Olej opałowy magazynuje się w specjalnych zbiornikach - podziemnych lub naziemnych. Ich wielkość i częstotliwość uzupełniania określa się w zależności od mocy kotłowni. Olej opałowy dostarczany jest ze zbiorników do kotła instalacją jed-norurową bądź dwururową.